logo szkoły
logo
logo

Jak powstała nasza szkoła

Miejscowość Małkinia – duży węzeł PKP – do 1959 roku nie posiadała szkoły ponadpodstawowej. W październiku 1959 roku Pan Tadeusz Gosiewski – kierownik Szkoły Podstawowej w Małkini z Panem Marianem Kordykiewiczem oraz Panią Reginą Bujalską zorganizowali Szkołę Przysposobienia Zawodowego z kierunkami kształcenia: obróbka ręczna i gospodarstwo domowe.

    Siedzibą nowo powołanej Szkoły był budynek Szkoły Podstawowej przy ulicy Ostrowskiej w Małkini.
W pierwszym roku SPZ-u przedmioty ogólnokształcące prowadzą nauczyciele Szkoły Podstawowej: Aurelia Cichosz, Janina Samochwał, Sabina Bednarczyk i Tadeusz Gosiewski a przedmioty zawodowe nauczają Regina Bujalska i Marian Kordykiewicz. Całością kierował Pan Tadeusz Gosiewski. Od września 1960r. Szkoła Podstawowa nie może zapewnić właściwych warunków nauki klasom męskim. Zachodzi więc konieczność organizacji bazy dydaktycznej I i II klasy obróbki ręcznej w baraku po starej Szkole Podstawowej przy ul.Nurskiej 27 w Małkini.
Przedmiotów zawodowych i praktycznej nauki zawodu w SPZ-cie w klasach męskich nauczają wówczas: inż. Mieczysław Gołębiowski i Leon Agłuszewicz. Młodzież uczy się na zniszczonym sprzęcie szkolnym za pomocą zużytych środków i narzędzi przekazywanych z różnych szkół i zakładów pracy. Trudności te nie przekreśliły optymizmu i nadziei uczniów, rodziców i nauczycieli w szkoleniu zawodowym. Trwają intensywne działania Komitetu Rodzicielskiego i nauczycieli w celu powstania zasadniczej szkoły zawodowej. Starania te uwieńczone są sukcesem.    W kwietniu 1961r. po wizytacji pracowników Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego, którzy dokonali pozytywnej oceny pracy szkoły, stworzyła się możliwość powołania zasadniczej szkoły zawodowej.

     Zarządzeniem Ministra Oświaty z dnia 16 sierpnia 1961 roku zostaje powołana Zasadnicza Szkoła Zawodowa.

     Przez ponad 30 lat w istotny sposób Szkoła wpisała się w krajobraz życia społecznego tutejszych mieszkańców. Obok Szkoły Podstawowej stała się podstawowym czynnikiem wychowawczym i poznawczym dla kilku pokoleń młodzieży z terenu gminy Małkinia oraz województw: ostrołęckiego, łomżyńskiego i siedleckiego. Dla społeczności małkińskiej stała się znakomitą bazą dla pozyskiwania fachowców w zawodach, w których istniał głęboki deficyt. Rozwój gospodarczy Małkini i okolic nakładał na szkołę konieczność wprowadzania nowych kierunków kształcenia. I tak od zasadniczej szkoły zawodowej kształcącej ślusarzy, elektromonterów, mechaników rolnictwa, szkoła dopracowała się specjalności współczesnych i nowoczesnych jak np. elektronika.

Dla społeczności z tzw. Polski “B” stała się w pewnym sensie źródłem procesów poznawczych i rozwoju kulturalnego. Poznanie i rozwój przemysłu na tym terenie stał się receptą na odpływ młodzieży z pracy na roli, do zawodów pozarolniczych.
Zasadniczą różnicą pomiędzy szkołą przysposobienia zawodowego, a zasadniczą szkołą zawodową był fakt, że absolwenci tej ostatniej mieli prawo do dalszego kontynuowania nauki w 3-letnich Technikach Zawodowych.
    
Organizację Zasadniczej Szkoły Zawodowej powierzono Panu dyr. Albertowi Polińskiemu. I tak 1-go września 1961r. zainaugurowano pierwszy rok szkolny.

Pierwszą Radę Pedagogiczną tworzyli:

  • Albert Poliński                          – dyrektor,
  • inż. Mieczysław Gołębiowski – kierownik warsztatów szkolnych;
nauczyciele teorii:
  • inż. Euzebiusz Subda,
  • Elżbieta Olszewska,
  • Regina Bujalska,
  • Jerzy Wdowiak;
nauczyciele praktycznej nauki zawodu:
  • Leon Agłuszewicz,
  • Eugeniusz Oleksiewicz.

Siedzibą szkoły stał się barak przy ulicy Nurskiej 27, w którym zlokalizowane były również warsztaty szkolne. W ciągu pierwszego roku nauki w związku ze szczupłością bazy, adoptowany został kolejny drewniany budynek przy ulicy Nurskiej (opuszczony przez Szkołę Podstawową) – który do roku 1969 stał się siedzibą Szkoły.
     Szkoła rozpoczęła działalność dydaktyczno-wychowawczą, dysponując bardzo skromnym zasobem pomocy naukowych, narzędzi i maszyn. Kształcono w kierunkach: ślusarz i elektromonter. Listę uczniów klasy II-giej, stanowili absolwenci i uczniowie Szkoły Przysposobienia Zawodowego.
Pierwsi absolwenci w liczbie 26 opuścili mury szkoły w roku 1963. Rok później uzyskano teren pod budowę nowego budynku szkoły. W tym też roku otwarto trzy dalsze kierunki kształcenia: elektromechanik, ślusarz maszyn rolniczych i elektromonter. W roku szkolnym 1964/65 zostały uwieńczone sukcesem prace projektowe nad obiektami szkolnymi co zaowocowało rozpoczęciem budowy internatu na 200 miejsc. Został on oddany do użytku w roku szkolnym 1967/68.Również w tym czasie zostaje otwarty nabór do 2-letniej Szkoły Przysposobienia Rolniczego o kierunku rolniczym /1966/, przekształconej z dniem 01.09.1968r. w Zasadniczą Szkołę Rolniczą. Po oddaniu do użytku internatu, zostały rozpoczęte prace budowlane nad obecnym budynkiem szkoły, które kończą się w 1969r. Te działania dały podstawę do otwarcia nowych kierunków kształcenia: tokarza i ślusarza-mechanika. Oddanie do użytku budynków internatu i szkoły nie zakończyło procesu intensywnej rozbudowy bazy dydaktycznej – a stanowiło półmetek działań w tym zakresie. W roku szkolnym 1969/70 ukończono salę gimnastyczną i rozpoczęto budowę warsztatów szkolnych. Rok szkolny 1970/71 był rokiem przełomowym w organizacji szkoły. Została ukończona budowa warsztatów z licznymi działami szkoleniowo-produkcyjnymi i tym samym zakończono trudny okres budowy nowych obiektów szkolnych.
Dysponując już poważną bazą dydaktyczną, zostają otwarte w tym roku szkolnym trzy nowe kierunki kształcenia: frezer, mechanik maszyn budowlanych i ślusarz-spawacz. W roku zakończenia budowy obiektów szkolnych, szkoła prowadziła naukę w 12 kierunkach. W 1972r. odszedł na zasłużoną emeryturę założyciel i budowniczy szkoły Pan dyr. Albert Poliński. Staraniem władz szkolnych w tym też roku zainaugurowano rok szkolny w 4-letnim Liceum Zawodowym, kształcącym w specjalności: mechanik obróbki skrawaniem. Nowym dyrektorem szkoły z dniem 01.09.1972 został mianowany mgr Tadeusz Piwoński. W nowy roku szkolnym 1973/74 wprowadzono dwa nowe kierunki zawodowe, a mianowicie: mechanika precyzyjnego i montera wewnętrznych instalacji budowlanych. W styczniu 1974r. ze stanowiska dyrektora szkoły zostaje odwołany mgr Tadeusz Piwoński a powołany w jego miejsce Pan Bogdan Sokolik. Już w tym roku dyrekcja szkoły rozpoczęła starania o otwarcie nowego typu szkoły – 3-letniego Technikum Mechanicznego dla Pracujących w systemie zaocznym. Z dniem01.09.1975r. zainaugurowało ono swoją działalność, kształcąc specjalistów w zakresie obróbki skrawaniem.
W maju 1976r. mury szkoły opuszczają pierwsi maturzyści. Złożyło egzamin z wynikiem pozytywnym 27 absolwentów Liceum Zawodowego.
Podsumowaniem 15-letniej owocnej działalności Dyrekcji, Rady Pedagogicznej, Rodziców i młodzieży Szkoły stał się fakt powołania w dniu 01.09.1976r. Zespołu Szkół Zawodowych w skład którego weszły:

Zasadnicza Szkoła Zawodowa,
Liceum Zawodowe,
Technikum Mechaniczne dla Pracujących na podbudowie ZSZ.

 

Działalność Zasadniczej Szkoły Zawodowej do momentu powołania Zespołu Szkół Zawodowych przyniosła wymierne efekty. Mury szkoły opuściło w tym okresie 1874 absolwentów ZSZ i 27 LZ. Otwarto 12 kierunków kształcenia zasadniczego i 2 specjalności szkolnictwa średniego.
W roku szkolnym 1977 zachodzą zmiany na stanowisku dyrektora. Stanowisko to obejmuje inż. Jan Pietrzak. W dniu 15.10.1977 w historii szkoły ma miejsce bardzo znamienny fakt. Szkoła otrzymuje imię Stanisława Staszica a Komitet Rodzicielski wręcza Szkole sztandar. W tym też roku zostaje otwarty nowy typ szkoły – 3-letnie Średnie Studium Zawodowe o specjalności ogólnorolniczej, a zajęcia odbywają się w systemie wieczorowym. W roku następnym 1978 szkołę opuściło pierwszych 16 absolwentów Technikum Mechanicznego dla Pracujących.
    Pod koniec lat 70-tych rozpoczęto starania o otwarcie 5-letniego Technikum Zawodowego. Pierwsi uczniowie nowego typu szkoły rozpoczęli naukę we wrześniu 1982r. w dwóch klasach o kierunkach:
elektroniki ogólnej i budowy maszyn. Równocześnie zostaje wstrzymany nabór kandydatów do Liceum Zawodowego. Rok szkolny 1983/84 przebiegał pod znakiem przygotowania obiektów sportowych do użytkowania przez młodzież. Czynem społecznym oddano do użytku korty tenisowe, bieżnię, skocznię i trybuny. Rok 1986 zaznaczył się obchodami 25-rocznicy istnienia Szkoły, co dało powód do pierwszego podsumowania efektów działalności placówki. W II połowie lat 80-tych Szkoła rozpoczyna proces edukacji stosunkowo wąskich, ale specjalistycznych grup wykwalifikowanych robotników, którzy mogliby znaleźć zatrudnienie w innych regionach kraju. Jednocześnie podnosi się poziom ogólnego wykształcenia absolwentów, którzy mogliby kontynuować naukę na studiach wyższych. Wyrazem tego jest położenie nacisku na edukację w Technikach 5-letnich i wzbogacenie bezy dydaktycznej szkoły w nowoczesny sprzęt elektroniczny i komputerowy. Modyfikacji ulegają również specjalności technikum. Od 1992r. zostaje wstrzymany nabór do klasy o kierunku: budowa maszyn – a rozpoczęto rekrutację do klas o specjalności – naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych. W roku 1982 odchodzi ze stanowiska dyrektora mgr inż. Jan Pietrzak a funkcję tę obejmuje mgr Włodzimierz Wileński.
W związku z ogromnym zainteresowaniem specjalnościami typowo kobiecymi zostają również otwarte kierunki takie jak: krawiec odzieży damskiej lekkiej i kucharz. Wychodząc naprzeciw zainteresowaniom absolwentom klas zasadniczych Dyrekcja Szkoły podjęła decyzję o otwarciu w 1993r. 3-letniego Technikum po Zasadniczej Szkole Zawodowej. Kształciło ono w dwóch specjalnościach: elektromechanicznym i obróbki skrawaniem. Pierwsi absolwenci tych kierunków opuszczają mury szkoły w roku 35-lecia jej działalności.
W roku 1996 zostaje wstrzymany nabór do Technikum po ZSZ a w 1998 również do 5-letniego Technikum Elektronicznego. W tymże roku powstaje przy Zespole Szkół Zawodowych Liceum Ogólnokształcące oraz Technikum Gastronomiczne.